คุณเป็นใคร?
อืม.. ที่นี่ที่ไหนเนี่ย ทันทีที่ฉันค่อยๆลืมตา สิ่งแรกที่ดวงตาของฉันมองเห็นคือผู้ชายคนหนึ่งนั่งสบายอยู่ที่โซฟาห่างจากเตียงที่ฉันนอนประมาณ 1 เมตร ฉันไม่รู้ว่าเค้าเป็นใคร แต่ที่ฉันสงสัยคือ พ่อ แม่ เพื่อน ไปไหนกันหมด แล้วฉันมานอนที่นี่ได้ยังไง
"เอ่อ..." ฉันแทบพูดไม่ออกเพราะบริเวณไหล่ด้านหลังของฉัน อยู่ดีดีก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา
"อ้าว คุณฟื้นแล้วเหรอครับ ^^" งง ฉันงง ถ้าจำไม่ผิด ฉันมานอนที่นี่เพราะโดนยิง แล้วยัยพรีมก็อยู่กับฉันตลอดนี่ แล้วตอนนี้เธอหายไปไหน
"คุณเป็นใคร" บางทีฉันอาจเป็นโรคความจำเสื่อมก็ได้นะ บางทีเค้าอาจจะเป็นแฟนฉันก็ได้นิ อิอิ
"ผมชื่อ พีค"
"แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
"พอดีว่าเพื่อนคุณเค้าไปดูน้องสาวเค้า ส่วนแม่คุณเค้ากลับไปเก็บของน่ะ" อ่อ แล้วไป
"แล้วที่นี่ไม่มีพยาบาลหรือไงคะ คุณถึงมาเฝ้าฉันอ่า"
"อ้อ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมไม่คิดเงินเพิ่มหรอกน่า ผมน่ะมาเฝ้าของของผมต่างหากล่ะ" อะไรนะ
"ของของคุณ?"
ก๊อก ก๊อก แอดดดดด คุณแม่!
"เนม!"
"แม่ นะนี่เค้าเป็นใครเหรอ" ฉันถามพร้อมชี้หน้าเค้า
"อ่อ เค้าชื่อพีค เป็นคนบริจาคเลือดให้ลูกน่ะจ้ััะ" วะว่าไงนะ เลือดเหรอ
"ผมขอตัวก่อนนะครับ"
"ขอบคุณคุณมากนะคะ เสียเวลามาเยอะเลย"
"ไม่เป็นไรครับ"
เฮ้อ ไปซักทีหวังว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีกนะ บาย
"เอ่อ ฟิน คือฉันมีเรื่องจะบอก" อันอันเริ่มเปิดการสนทนา หลังจากที่ฉันออกจากโรงพยาบาลมา 2-3 วันแล้ว
"มีอะไรหรอ"
"คะ คือว่าแม่ฉัน เค้าจะให้ฉันมาเรียนต่อที่นี่น่ะ รู้สึกจะเป็นโรงเรียน P-Hi school ที่ยัยพรีมเรียน"
"จริงเหรอ งั้นดีเลยฉันได้มีเพื่อน" ยังจะดีใจอีกเนอะ แล้วฉันล่ะ มันก็จริงอยู่ที่ฉันมีเพื่อนสนิทเยอะ ใครๆก็อยากเป็นเพื่อนฉันทั้งนั้นแหละ (ไม่ค่อยเลยยัยเนม) แต่อันคือเพื่อนที่ฉันรักมากเลยนะ
"แล้วแกว่าไง"
"ก็ต้องตามนั้น เห็นคุณพ่อบอกว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่นานเลยอ่ะ แม่เค้าก็อยากให้ฉันอยู่ที่นี่"
"เธอก็ลองไปขอแม่เธอดูสิ ^^ " เออ เนอะ ความคิดใช้ได้
"คุณแม่คะ" ฉันตะโกนลั่นบ้าน
"อ้าว เนม เออนี่แม่มีเรื่องจะคุยด้วย ตามมาสิ" อ้าว หนูหรอกที่มีเรื่องมาคุยกับแม่อ่ะ แย่งซีนกันชัดๆ
ฉันมานั่งอยู่ในห้องโถงหรือที่เค้าเรียกกันว่าห้องนั่งเล่นอ่ะนะ คุณแม่เริ่มพูดขึ้น
"เนม แม่ว่าจะให้ลูกกลับมาเรียนต่อที่นี่" อ่ะ จริงป่ะ ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ป่ะ
"จริงหรอค่ะ หนูก็กำลังจะมาขอคุณแม่อยู่เนี่ย"
"อ้าวเหรอ พอดีคุณป้าเกตุเค้าโทรมาขอร้องแม่น่ะ"
"ขอบคุณค่ะแม่ แล้วพ่อ...."
"โอเคจ้ะ"
กริ๊ง กริ๊ง เสียงอะไรน่ัะ น่ารำคาญชะมัด คนจะหลับจะนอน เห้ยแย่แล้ว วันนี้ต้องไปฝรั่งเศสนี่นา
"มาแล้วค่ะ"
"ตื่นสายอีกแล้ว เร็วเถอะ เดี่ยวขึ้นเครื่องไม่ทัน"
ณ University of Strasbourg
"เนม เดี่ยวแม่มานะ ไปเข้าห้องน้ำก่อน"
"ค่ะ" หลังจากที่แม่เข้าห้องน้ำไปแล้ว ผู้หญิงกลุ่มหนี่งรีบเข้ามาทักทายฉันทันที
"นี่เธอ ใช่ฟินาเล่หรือปล่าว"
"อ่อ ใช่ค่ะ อะอ้าวพวกเธอนี่เอง" พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่นี่น่ะ เป็นอะไรกันไม่รู้ ชอบเข้ามาทำตาหวานใส่อยู่เรื่อยเลย
"อ้าว แล้วทำไมวั้นนี้เธอไม่ใส่ชุดนักเรียนล่ะ"
"เอ่อ คือว่า วันนี้ฉันมาทำเรื่องย้ายโรงเรียนน่ะ" ทุกคนหน้าซีดเผือด ทำไมกัน ทำไมต้องตกใจกันขนาดนั้นด้วย
"เป็นไรกัน"
"อย่าไปเลยนะ นะนะนะนะ"
"แต่ว่า อันอันก็ย้ายนะ โน้นไงมาโน้นแล้ว" เห้ย ยืนทำไม ทีฉันแหม รีบวิ่งมากันเชียว แล้วนี่แม่หายไปไหนเนี่ย
"งั้นพวกเราไปขอพ่อแม่ย้ายโรงเรียนดีกว่า ว่าแต่ เธอจะย้ายไปไหนหรอ" ถ้าฉันตอบเธอจะย้ายตามไปม้าย เมืองไทยเลยนะ
"ฉันจะไปเรียนต่อที่....."
"P-Hi school น่ะ" อ้าว มาได้ไงเนี่ย
"แหม เร็วจริงๆ เมื่อกี้ยังเห็นเธอคุยกับผู้ชายอยู่เลย"
"อย่าพูดแบบนั้นสิ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ เป็นพี่ชาย"
"อ่อ เออ เนอะ เดี๋ยวฉันมานะ ไปหาแม่ก่อน ไปก่อนนะเพื่อนทุกคน"
"ดะ เดี่ยวก่อน ไว้เจอกันที่ P-Hi school นะ" นี่จะย้ายไปจริงๆเหรอ
ว่าแต่แม่เหอะ นี่สลบคาห้องน้ำไปหรือยังเนี่ย ฉันเดินมาแถวหน้าห้องประชาสัมพันธ์ เจอแล้ว แล้วนี่มายืนคุยกับใครล่ะ
"คุณแม่คะ" สงสัยจะเสียงดังไปหน่อย หันมามองกันทำไมยะ ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง อ้อลืมบอกไป จะบอกให้นะ ฉันเป็นดาวที่นี่เลยหล่ะ
"อ้าว เนมมานี่สิ" ฉันเดินไปหาแม่ แันก็รู้ทันทีเลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร..........นายพีค โผล่มาได้ไงเนี่ย
"นาย"
"ผมไม่ได้ชื่อนายซักหน่อย เรียกให้ถูกหน่อยสิ" เอ๊ะเดี๋ยวก่อน เค้าไม่ได้ใส่เสื้อผ้าธรรมดานี่ เค้าใส่เครื่องแบบของมหาลัยนี่
"แล้วเธอมาทำไรที่นี่ มาสมัครเข้าเรียนหรอ"
"มาย้ายออกน่ะ"
"เหมือนกันเลย แต่น่าเสียดายจริงๆ เหลือแค่ปีเดียวเอง"
"เฮ้อ เสร็จซักที เพลียชะมัด แม่อ่ะบอกให้ค้างที่บ้านโน้นสักคืนพรุ่งนี้ค่อยกลับก็ได้นี่"
"ขี้บ่นจริงๆ เลยนะลูกคนนี้นี่" ไม่ลูกคนนี้ แล้วแม่มีลูกที่ไหนอีก
หลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่ได้เจอตานั่นอีกเลย ดีแล้วล่ะ แล้วนี่ฉันจะไปคิดถึงเค้าอยู่ทำไม
กริ๊ง กริ๊ง นาฬิกาปลุกอีกแล้ว เห้ย(อีกแล้ว) วันนี้วันเปิดเทอมวันแรกนี่นา แย่แล้ววันแรกก็สายเลย
ณ โรงเรียนP-Hi school
กว้างจังเลย แล้วเพื่อนๆฉันอยู่ไหนกันหมด อุ๊ย ตกใจหมดมีมือปริศนามาแตะไหล่ฉัน ใครกัน
"ฮาย" อ้าวอัน นี่เธอมาสายกว่าฉันอีกเหรอเนี่ย
"อืม ดี"
Class 4/1
"สวัสดีจ้ะนักเรียน วันนี้เรามีสมาชิกใหม่ 2 คนมาจากฝรั่งเศส"
ซุบซิบ ซุบซิบ 'ว้าว เจ๋งไปเลย' 'แล้วฉันจะคุยกับเค้ารู้เรื่องไหมเนี่ย' 'ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ' ฯลฯ
"เนม อัน เชิญจ้ะ" 'แกๆน่ารักอ่ะ' 'คนแรกน่ารักว่ะ'
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเนม เป็นลูกครึ่งไทย ฝรั่งเศสค่ะ" อะไรกันนี่ ไม่ฟังฉันเลยเหรอ
"นักเรียน เงียบ" โอ้ สุดยอด เงียบเกินไปละ
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ อันอัน เป็นคนไทยค่ะ"
"เอาล่ะ พวกเธอมาจากโรงเรียนUniversity of Strasbourg ไปนั่งตรงโน้นได้จ้ะ" เธอชี้ไปที่โต๊ะหน้าสุด ริมหน้าต่าง
"นี่ ฉันขอนั่งริมหน้าต่างดิ" ฮึ ยัยนี่นิ เรื่องมากจริง แล้วนี่ทุกคนเป็นไร หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ มองทำไม ฉันอายเป็นนะโว๊ย
"นี่เธอ หน้าฉันมีอะไรติดป่ะ"
"ไม่นี่ ทำไมเหรอ"
"ป่าว รู้สึกแปลกๆ"
ติ๊งต่อง เสียงอารายยยย
"เอาล่ะ นักเรียนไปกินข้าวได้จ้ะ"
'ขอบคุณค่ะ'
"นี่ยัยฟิน ! " เอ๊ะ อะไร ฉันยังไม่ได้บอกใครนะ ว่าฉันมีฉายาว่า
"ฟิน ฉันเอง จำไม่ได้เหรอ" อ้าวพรีม ลืมไปเลย ขอโทษๆ
"อ้าว"
โรงอาหารที่นี่หรูจังเลย มีร้านเยอะแยะเต็มไปหมด กรี๊ด กรี๊ด โอ๊ยแสบหู ดารามาหรือไงเนี่ย
"อ้าว เธอ" เสียงผู้ชายมาตะโกนอยู่ข้างหลัง หาา นี่เขาอีกแล้วเหรอ ฉันไปทำอะไรให้เนี่ย
"นี่คุณอีกแล้วเหรอ มาได้ไง"
"ผมหรอกต้องถามคุณอ่ะ"
"ทำไมฉันจะมาไม่ได้ ไม่ใช่โรงเรียนของคุณซักหน่อยนิ"
"แล้ว...ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ" ไม่เชื่อ รีบไปดีกว่า
นี่มันไม่จริงใ่ช่ไหม ฉันคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เจอเขา อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น TT
"เอ่อ ฟิน คือฉันมีเรื่องจะบอก" อันอันเริ่มเปิดการสนทนา หลังจากที่ฉันออกจากโรงพยาบาลมา 2-3 วันแล้ว
"มีอะไรหรอ"
"คะ คือว่าแม่ฉัน เค้าจะให้ฉันมาเรียนต่อที่นี่น่ะ รู้สึกจะเป็นโรงเรียน P-Hi school ที่ยัยพรีมเรียน"
"จริงเหรอ งั้นดีเลยฉันได้มีเพื่อน" ยังจะดีใจอีกเนอะ แล้วฉันล่ะ มันก็จริงอยู่ที่ฉันมีเพื่อนสนิทเยอะ ใครๆก็อยากเป็นเพื่อนฉันทั้งนั้นแหละ (ไม่ค่อยเลยยัยเนม) แต่อันคือเพื่อนที่ฉันรักมากเลยนะ
"แล้วแกว่าไง"
"ก็ต้องตามนั้น เห็นคุณพ่อบอกว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่นานเลยอ่ะ แม่เค้าก็อยากให้ฉันอยู่ที่นี่"
"เธอก็ลองไปขอแม่เธอดูสิ ^^ " เออ เนอะ ความคิดใช้ได้
"คุณแม่คะ" ฉันตะโกนลั่นบ้าน
"อ้าว เนม เออนี่แม่มีเรื่องจะคุยด้วย ตามมาสิ" อ้าว หนูหรอกที่มีเรื่องมาคุยกับแม่อ่ะ แย่งซีนกันชัดๆ
ฉันมานั่งอยู่ในห้องโถงหรือที่เค้าเรียกกันว่าห้องนั่งเล่นอ่ะนะ คุณแม่เริ่มพูดขึ้น
"เนม แม่ว่าจะให้ลูกกลับมาเรียนต่อที่นี่" อ่ะ จริงป่ะ ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ป่ะ
"จริงหรอค่ะ หนูก็กำลังจะมาขอคุณแม่อยู่เนี่ย"
"อ้าวเหรอ พอดีคุณป้าเกตุเค้าโทรมาขอร้องแม่น่ะ"
"ขอบคุณค่ะแม่ แล้วพ่อ...."
"โอเคจ้ะ"
กริ๊ง กริ๊ง เสียงอะไรน่ัะ น่ารำคาญชะมัด คนจะหลับจะนอน เห้ยแย่แล้ว วันนี้ต้องไปฝรั่งเศสนี่นา
"มาแล้วค่ะ"
"ตื่นสายอีกแล้ว เร็วเถอะ เดี่ยวขึ้นเครื่องไม่ทัน"
ณ University of Strasbourg
"เนม เดี่ยวแม่มานะ ไปเข้าห้องน้ำก่อน"
"ค่ะ" หลังจากที่แม่เข้าห้องน้ำไปแล้ว ผู้หญิงกลุ่มหนี่งรีบเข้ามาทักทายฉันทันที
"นี่เธอ ใช่ฟินาเล่หรือปล่าว"
"อ่อ ใช่ค่ะ อะอ้าวพวกเธอนี่เอง" พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่นี่น่ะ เป็นอะไรกันไม่รู้ ชอบเข้ามาทำตาหวานใส่อยู่เรื่อยเลย
"อ้าว แล้วทำไมวั้นนี้เธอไม่ใส่ชุดนักเรียนล่ะ"
"เอ่อ คือว่า วันนี้ฉันมาทำเรื่องย้ายโรงเรียนน่ะ" ทุกคนหน้าซีดเผือด ทำไมกัน ทำไมต้องตกใจกันขนาดนั้นด้วย
"เป็นไรกัน"
"อย่าไปเลยนะ นะนะนะนะ"
"แต่ว่า อันอันก็ย้ายนะ โน้นไงมาโน้นแล้ว" เห้ย ยืนทำไม ทีฉันแหม รีบวิ่งมากันเชียว แล้วนี่แม่หายไปไหนเนี่ย
"งั้นพวกเราไปขอพ่อแม่ย้ายโรงเรียนดีกว่า ว่าแต่ เธอจะย้ายไปไหนหรอ" ถ้าฉันตอบเธอจะย้ายตามไปม้าย เมืองไทยเลยนะ
"ฉันจะไปเรียนต่อที่....."
"P-Hi school น่ะ" อ้าว มาได้ไงเนี่ย
"แหม เร็วจริงๆ เมื่อกี้ยังเห็นเธอคุยกับผู้ชายอยู่เลย"
"อย่าพูดแบบนั้นสิ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ เป็นพี่ชาย"
"อ่อ เออ เนอะ เดี๋ยวฉันมานะ ไปหาแม่ก่อน ไปก่อนนะเพื่อนทุกคน"
"ดะ เดี่ยวก่อน ไว้เจอกันที่ P-Hi school นะ" นี่จะย้ายไปจริงๆเหรอ
ว่าแต่แม่เหอะ นี่สลบคาห้องน้ำไปหรือยังเนี่ย ฉันเดินมาแถวหน้าห้องประชาสัมพันธ์ เจอแล้ว แล้วนี่มายืนคุยกับใครล่ะ
"คุณแม่คะ" สงสัยจะเสียงดังไปหน่อย หันมามองกันทำไมยะ ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง อ้อลืมบอกไป จะบอกให้นะ ฉันเป็นดาวที่นี่เลยหล่ะ
"อ้าว เนมมานี่สิ" ฉันเดินไปหาแม่ แันก็รู้ทันทีเลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร..........นายพีค โผล่มาได้ไงเนี่ย
"นาย"
"ผมไม่ได้ชื่อนายซักหน่อย เรียกให้ถูกหน่อยสิ" เอ๊ะเดี๋ยวก่อน เค้าไม่ได้ใส่เสื้อผ้าธรรมดานี่ เค้าใส่เครื่องแบบของมหาลัยนี่
"แล้วเธอมาทำไรที่นี่ มาสมัครเข้าเรียนหรอ"
"มาย้ายออกน่ะ"
"เหมือนกันเลย แต่น่าเสียดายจริงๆ เหลือแค่ปีเดียวเอง"
"เฮ้อ เสร็จซักที เพลียชะมัด แม่อ่ะบอกให้ค้างที่บ้านโน้นสักคืนพรุ่งนี้ค่อยกลับก็ได้นี่"
"ขี้บ่นจริงๆ เลยนะลูกคนนี้นี่" ไม่ลูกคนนี้ แล้วแม่มีลูกที่ไหนอีก
หลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่ได้เจอตานั่นอีกเลย ดีแล้วล่ะ แล้วนี่ฉันจะไปคิดถึงเค้าอยู่ทำไม
กริ๊ง กริ๊ง นาฬิกาปลุกอีกแล้ว เห้ย(อีกแล้ว) วันนี้วันเปิดเทอมวันแรกนี่นา แย่แล้ววันแรกก็สายเลย
ณ โรงเรียนP-Hi school
กว้างจังเลย แล้วเพื่อนๆฉันอยู่ไหนกันหมด อุ๊ย ตกใจหมดมีมือปริศนามาแตะไหล่ฉัน ใครกัน
"ฮาย" อ้าวอัน นี่เธอมาสายกว่าฉันอีกเหรอเนี่ย
"อืม ดี"
Class 4/1
"สวัสดีจ้ะนักเรียน วันนี้เรามีสมาชิกใหม่ 2 คนมาจากฝรั่งเศส"
ซุบซิบ ซุบซิบ 'ว้าว เจ๋งไปเลย' 'แล้วฉันจะคุยกับเค้ารู้เรื่องไหมเนี่ย' 'ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ' ฯลฯ
"เนม อัน เชิญจ้ะ" 'แกๆน่ารักอ่ะ' 'คนแรกน่ารักว่ะ'
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเนม เป็นลูกครึ่งไทย ฝรั่งเศสค่ะ" อะไรกันนี่ ไม่ฟังฉันเลยเหรอ
"นักเรียน เงียบ" โอ้ สุดยอด เงียบเกินไปละ
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ อันอัน เป็นคนไทยค่ะ"
"เอาล่ะ พวกเธอมาจากโรงเรียนUniversity of Strasbourg ไปนั่งตรงโน้นได้จ้ะ" เธอชี้ไปที่โต๊ะหน้าสุด ริมหน้าต่าง
"นี่ ฉันขอนั่งริมหน้าต่างดิ" ฮึ ยัยนี่นิ เรื่องมากจริง แล้วนี่ทุกคนเป็นไร หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ มองทำไม ฉันอายเป็นนะโว๊ย
"นี่เธอ หน้าฉันมีอะไรติดป่ะ"
"ไม่นี่ ทำไมเหรอ"
"ป่าว รู้สึกแปลกๆ"
ติ๊งต่อง เสียงอารายยยย
"เอาล่ะ นักเรียนไปกินข้าวได้จ้ะ"
'ขอบคุณค่ะ'
"นี่ยัยฟิน ! " เอ๊ะ อะไร ฉันยังไม่ได้บอกใครนะ ว่าฉันมีฉายาว่า
"ฟิน ฉันเอง จำไม่ได้เหรอ" อ้าวพรีม ลืมไปเลย ขอโทษๆ
"อ้าว"
โรงอาหารที่นี่หรูจังเลย มีร้านเยอะแยะเต็มไปหมด กรี๊ด กรี๊ด โอ๊ยแสบหู ดารามาหรือไงเนี่ย
"อ้าว เธอ" เสียงผู้ชายมาตะโกนอยู่ข้างหลัง หาา นี่เขาอีกแล้วเหรอ ฉันไปทำอะไรให้เนี่ย
"นี่คุณอีกแล้วเหรอ มาได้ไง"
"ผมหรอกต้องถามคุณอ่ะ"
"ทำไมฉันจะมาไม่ได้ ไม่ใช่โรงเรียนของคุณซักหน่อยนิ"
"แล้ว...ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ" ไม่เชื่อ รีบไปดีกว่า
นี่มันไม่จริงใ่ช่ไหม ฉันคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เจอเขา อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น TT
.jpg)
.jpg)
