Thank
you for making me know
(บันทึกพิเศษ:พีค)
ทันทีที่ผมลุกจากเตียงนอนได้
อยู่ดีๆหัวสมองก็คิดเรื่องๆหนึ่งมาได้
ผมรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ประตูห้องแล้วค่อยๆ เปิดประตู
มันเป็นเรื่องจริงอย่างที่ผมคิด ครั้งแรกในชีวิตที่เห็นผู้หญิงมานอนหนาวสั่นหน้าห้องผม
ปากเล็กๆ ผสมกับสีปากที่ซีดจนเห็นเลือดฝาดของเธอ ครางอย่างสั่นๆๆ “หนาวๆๆๆ”
ผมจึงช้อนเธออุ้มอย่างทะนุถนอมเหมือนเด็กน้อยๆที่ต้องการความอบอุ่น
ครั้งแรกที่ผมสัมผัสกับใบหน้าที่นุ่มเหมือนทารกแรกเกิดหลังจากที่ผมวางเธอลงบนเตียงที่ดีไซน์มาจากต่างประเทศที่ราคานับหลายแสน
เพียงแค่ปลายสัมผัสเพียงวินาทีเดียวผมก็รับรู้ได้เลยว่า ร่างกายเธอร้อนผ่าวมาก
จริงๆแล้วผมก็แอบปิ๊งเธออยู่บ้างแหล่ะ
แต่ไม่คิดว่าเราจะมาเจอกันบ่อยขนาดนี้ คิดๆแล้ว ผมเองแหล่ะที่ผิด
ถ้าผมไม่คิดที่จะอยากเลว เธอก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก
“แค่ก แค่ก” เสียงไอบางๆ
จากคนที่ทำให้ผมต้องเหม่อลอยมานานเท่าไรไม่รู้ สะดุ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว
สักพักนึงดวงตาก็เริ่มเปิดขึ้น
“นะ
นาย”ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผมเลวอะไรนักหนา อยู่ดีๆ เธอก็ลุกขึ้นมา
เหมือนหายจากไข้แล้วยังไงยังงั้น ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมเป็นอะไร
หัวใจผมสั่นทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ โดยเฉพาะเวลาที่เธอเจ็บและหวาดกลัว
ผมจะรู้สึกเจ็บแปรบที่หัวใจอย่างรุนแรง เหมือนมีฟ้าผ่ามาตรงที่หัวใจ
ผมสะดุ้งจากภวังค์อีกครั้ง
เมื่อเธอผลักผมกลิ้งลงจากเตียง หลังจากที่คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด “นายจะทำอะไรฉัน
ห่ะ ฉันไม่กลัวหรอก ฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจให้มาจับนาย ไอ้บ้า โรคจิต” เธอยังคงปากดี
และอวดเก่งอยู่
“นี่ เธอแน่ใจเหรอ
ว่าฉันจะปล่อยเธอออกไปแจ้งตำรวจ ให้ตัวเองโดนจับเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ” เธอแรงมาเอง
ผมก็เลยจำเป็นต้องแรงกับเธอบ้าง
(จบบันทึกพิเศษ:พีค)
มึนนนน นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ชั้ลมาอยู่ที่นี่ได้ไง โอ๊ะ !! จริงด้วย
ฉันถูกตานี่จับตัวมา หนีๆๆ สิหนี แต่เอ๊ะเดี๋ยวนะ เมื่อคืน ?
“นี่เธอ เป็นอะไรมั้ย หน้าซีดเชียว” ที่หน้าซีดนี่
ฉันไม่ได้กลัวนายหรอกนะ ฉันกลัวกลับบ้านไม่ได้มากกว่าย่ะ คนอาร้าย ทั้งหื่น
ทั้งนิสัยแย่ หน้าตาก็ ก็ ไม่หล่อเท่าไรเลย สู้นายเบสกี้ (ฉายาใหม่ที่ฉันตั้งเอง
เมื่อกี้) ของฉันไม่ได้หรอก เชอะ
“นี่ๆ เหม่อคิดถึงใครเหรอ
หน้าแดงเป็นสตอร์เบอรี่เลย กินได้ม่ะ” ใครน่ะเหรอ ก็....
“จะบ้าเรอะ ถึงหน้าชั้ลจะเหมือนอะไรก็ช่าง
ก็กินไม่ได้ทั้งนั้นแหล่ะ ว่าแต่ พาฉันกลับบ้านหน่อยสิ” ถึงจะพูดไม่ดีไปก็เหอะ
แต่ก้อยากกลับบ้านจริงๆนะ ‘จะให้ทำอะไรก็ได้น้า’ พูดดีไม่พูดดีหว่า
“เคๆ ฉันจะพาเจอกลับบ้าน
แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่ง” ของฟรีไม่มีในโลก เชื่อแล้ว
“ว่ามา” มั่นใจเนอะว่าตัวเองทำได้ “เธอต้องทำให้ไอ้เบสรักเธอให้ได้
แล้วเธอต้องหักอกมัน โดยที่เธอห้ามรักมันเด็ดขาด” แล้วถ้าหนูรักไปแล้วจะทำไงอ่ะ
-////-
“นายต้องการอะไรกันแน่ คุณเบสเค้าออกจะหล่อ
แสนดี เพอร์เฟ็กต์ เค้าไปทำอะไรให้นาย นายถึงกับคิดร้ายให้เค้าต้องเสียใจด้วย”
นอกจากนิสัยไม่ดี หื่น และก็หน้าตาทุเรศ นายยังใจดำอำมหิต ผิดเพื่อนมนุษย์อีก
ถามจริง นายมีข้อดีมั่งมั้ยเนี่ย
“ก็เพราะมันเพอร์เฟ็กต์ไง
ฉันเลยให้เธอแก้แค้นมันให้”
“แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยเล่า
ผู้หญิงอื่นก็มีตั้งเยอะ”
“เพราะฉันรู้ไง
ว่านายเบสมันชอบเธอตั้งแต่มันเจอเธอครั้งแรกแล้ว” อุ๊ย ตายๆ นี่ฉันฝันไปใช่มั้ย
เขินนะเธอ
“แล้วนายไม่คิดบ้างหรือไง
ว่าฉันจะไม่ชอบนายนั่นน่ะ” แรกๆก็เรียกเค้าไพเราะดีหรอกนะ พอรู้ว่าเค้าชอบเราเท่านั้นล่ะ
เหมือนเรารู้จักกันมาก่อนนานแสนนาน จนจำไม่ได้
“เธอ....ชอบมันเหรอ” ช่าย น่ะสิ
ถามแปล๊กแปลก
“งั้นไม่เป็นไร
ไปเถอะเดี๋ยวฉันให้คนอื่นไปส่งละกัน พอดีมีธุระด่วน” ทำไมเป็นงั้นอ่ะ เสียงที่ฉันได้ยินเหมือนประชดกึ่งๆน้อยใจ
แต่ฉันคงคิดไปเองอีกนั่นแหล่ะ ช่างเถอะ กลับบ้านเราดีกว่าเนอะ ^^
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น